Bir göz hatırına çok gözler sevilir demiş diyen, ne güzel demiş.Bir çift göz bazen esin kaynağı olur düşüncelerimize ve yarım yamalakta olsa dökülür dizelerimize... 

Gözlerin...

Kopar yüreğimin kıyameti gözlerinde

İsrafilî bir sesin sura üfleyişiyle

Ay paramparça. yıldızlar sönük,

Güneş bölük pörçük…

Devrilir koca dağlar yıkılır üzerime

*Sonra üşür ölüm bile.

Yakasız gömleği giydirip,

Ecel fermanım verir gözlerin

Darağacım gözlerin, kirpiklerin

İdam sehpasında yargılanan mahkûm benim

Cellâdım olur gözlerin

İnsaf edip sorar mısın bilmem

Son arzun nedir diye

Ölürken bile son arzum gözlerin

Ruhum gerilmiş gözlerinin çarmıhına

Hangi el çıkarır beni göklerin semasına

Umut yok kurtuluş yok mahpusundan

Silahsız bir asker gibi kirpiklerin vurur beni

Düşer yüzüme saçlarının gölgesi

Bir çocuk ağlar ardın sıra gök kubbenin altında

Avucuna emanet edilmiş bir yürek,

Emanete hıyanet eder gözlerin.

Sevmeye ten değil can gerek!

Aşkı tende arıyor gözlerin.

Ah kahrolası bu beni benden alıpta

Nereye saldı bilinmez,

Kaybolup kaldığım girdap gözlerin.

Şehrin kalabalığında dolaşan bir münzeviyim

Gel artık insaf et!

Firakınla yandım kavruldum bigâneyim

Bir perde olur yandığım derde

Düştüğüm bir düş gözlerin.

Cennetin yeşilinden umudun mavisini çalan

Bakışları hasrete gebe bırakan

Bir günah bir suç gibi yaralayan

Gönül hırsızı gözlerin

Gecenin koynunda kahveyi giyen

Gün ışığında elaya bürünen

Sustukça bir sır gibi büyüyen

Gittikçe ardından ‘’ gel’’ diyip götüren

Yalan bir hayal gözlerin.

Sönen bir alevsin en nihayet gözlerimde

İkliminde kurutup yaktın beni de

Aklımız bozum sen diye diye

Karalar giydirip aklar içinde

Ağlattı beni bihaber gözlerin.

Ayrılığı giyip kuşansa da kaderim

Unutmayı unuttuğum alınyazım gözlerin.

Elmas Kılıç

İstanbul ♥

Hüznü mavisine saklayan şehir

Bulutlar mı yalnızlığına kol kanat geren

Senin mi acın yankılanan çığlık çığlığa

Yüreği yanmış bir anne duasına karışırken sesin

Kuytusunda gecenin, ağıt yakan sen misin?

Kıyına vuran dalga mı mahzun eden bilmem seni

Buruk vedalar mı yağmura aşina eden gözlerini

Uçuran sen misin kaybolan hayalleri göklere

Yüzüne düşen solgun tebessüm yitik bir gölgenin mi?

Kendini uçurumundan bıraktığın Yâr dediğin mi?

Boğazında düğümlenen gurbetin kederi mi?

Yaşlanan ruhuna ağır mı geliyor mevsimler,

Dargın mısın şimdi solmaya yüz tutan rengine

Güneşi başına tac eyleyen sen misin?

Bahtının karasına boyanmış kaderi beyaza mı bürüyeceksin?

Elmas Kılıç

İstanbulu seven ve bir o kadar da özleyen biri olduğum kesin ama bunu anlatmak bu kadar kolay değil sanırım :)

Okuduğumda derinleri düşündürdü bu şiir.

“Kaderi, ‘kef’ ile yazılanlara”

Hümeyrâ!

Bahtını yazan kalem aşkına

Kudreti nefsimin üstünde olan aşkına

Bırakma tutunduğun varlık ipini

Ömrünün beyaz sayfalarına

Kara bir leke gibi ayrılık yazılmasın

Sen ki kelebek kanadıyla

Dağların üzerine alamadığı

Kutlu bir sevdayı omuzlamışsın

Hümeyrâ!

Örtülere bürünüp yatan aşkına

Hasreti gönülleri yakan aşkına

Sana adanan sözleri düşün

Ayaklarına serilen cennetleri

Sen eğilirsen çağlar eğilir

Ve gül muştusuyla gelmesi bekleneler

Bir hazan mevsiminde

Gün doğmadan ölürler

Hümeyrâ!

Zemheriyi gül eden bahar aşkına

Geceyi arıtan seher aşkına

Her zorluğu deviren kolaylığı hatırla

Duvarların ardında ağlıyorsun, bilirim

Bilirim, yüreğinde ne kadar sızı varsa

Korkuyorsan

Geceleri, yalnızlık simsiyah iniyorsa

Leylak kokulu sabahlarda

Allah’a açılan elleri düşün

Öfkeyle kabaran yürekleri

Bir el var ki başının üzerinde Hümeyrâ

Dokunmak için ömrüm feda olsun

Ve bir nazar var ki o pâk alnına bakan

Müjdeler olsun!

Sana sevinmek düşer

Ağlamak bize

Ağlamak bize…

Adige Batur

İz

Bilmediğim bir şeyler var, söyleyemediğim
Dilimde, dudağımda, düşümde yeşertemediğim.
Olsun mu olmasın mı hiç bilmediğim.
Ruhumun boş sokaklarında yankılanan bir ses,
Tanıdık, bildik değil, elden de öte...
Bir yol var daha gitmeden kaybolduğum
Önüm, arkam, sağım, solum karanlık
Bulamayacağım bir adrese yolculuk her adım.
Yol soğuk, boş, sessiz kaldırımlar.
Yolcu yorgun, durgun, kırgın.
Yürekler vefasız.
Vedalara adanmış sevgi bahçesinde tükenmiş umutlar,
Yarınlar susmuş.
Dünün eşiğinde beklemekten vazgeçmiş hüzünler,
Anılar kalmış geride buruşturulmuş.
Ve rengarenk güller, yokluğunda kurutulmuş.
Hayali kalmış bir pencere camının buğusunda,
Birbirine yabancı iki ismin.
Kadere kesilmiş yine ayrılığa giden yolda tüm biletler.

Elmas Kılıç

Öylesine...

Yüzümü gönlüne koysam 

Yemin tutsa kalbim beni sever miydin

İçimi avcuna döksem

Beni azıcık çözer miydin

Yok olmuyor istemekle bitmiyor

Hiç bir yol yarılanmıyor uzadıkça uzuyor

Kal demiyor söz vermiş susuyor

Kelimeler düşmüyor içinde salınıyor

Yüzümü gönlüne koysam 

Yemin tutsa kalbim beni bilir miydin

Yok olmuyor istemekle bitmiyor

Hiç bir yol yarılanmıyor uzadıkça uzuyor

Kal demiyor söz vermiş susuyor

Kelimeler düşmüyor içinde salınıyor

Düşümü aklına katsam 

Yemin tutsa kalbim beni sever miydin.

...

Erdem Ergün- Gel Dedim

Bir yanım hasret, bir yanım gurbet 
Ne uslanır gönlüm ne senden usanır 
Gözlerine dalıp kaldım farzet 
Sanma sen gitmeden bir kere kapanır 

Gözlerim ol 
Bakıp bakıp görmezden geldiğim dünyamı döndür a canım
Sözlerim ol 
Atıp atıp içime ağlayıp sızlayıp vermediğim ol 

Gel dedim gel dedim gelmedin yarim 
Senden bana fayda yok 
Ağrısın, sızısın
Ağladım, ağladım, ağladım 
Yarim yarim diye duymadın sağ olasın

Eski zamanların hatrı sende var mı ki 
Etrafında bir yer bulayım 
Sen bir ömür böyle sürmez derken 
Ben nasıl efkarında huzur bulayım 

Gözlerim ol 
Bakıp bakıp görmezden geldiğim dünyamı döndür a canım
Sözlerim ol 
Atıp atıp içime ağlayıp sızlayıp vermediğim ol 

Gel dedim, gel dedim gelmedin yarim 
Senden bana fayda yok 
Ağrısın, sızısın 
Ağladım, ağladım, ağladım 
Yarim yarim diye duymadın sağ olasın 

İstanbul & Ankara

İstanbul ve Ankara

Birbirine iki uzak şehir aslında.

Sen ve ben gibi…

Ne benim yollarım senin denizine çıkar,

Ne de senin saçlarını, benim soğuk rüzgârlarım tarar.

Yalnızlık yağarken kurak bedenime yağmur diye.

Senin topraklarında binlerce nergis açar.

Sen mavi adanın sonsuz masalı,

Gökyüzü göğsünde uyuturken seni

 İstanbul’ un elleri sallar beşiğini

Martılar fısıldar kulağına binlerce ninniyi

Güneş ısıtır sütten beyaz ellerini.

Ben güneşten mahrum kalmış gölge misali,

Her solukta yitiririm kendimi,

Bahtı karalı şehirde yoklar ölüm, benliğimi.

Bir otobüs durağı, bir tren garı hatırlatır sessiz vedaları.

Soğuk bir aralık bakışı, bir sokak satıcısı,

Bir ikindi vakti, bir gün batımı, bir şehir kalabalığı

Bir yüreğe kesilen bilet, bir şarkı, bir şiir, anımsatır anılarla

Bitememiş her masalı.

Sen ve ben gibi…

İstanbul ve Ankara

Birbirine iki uzak şehir aslında.